بایگانی دسته‌ها: فرهنگ ژاپن

مسافر ابدی

استاندارد
مسافر ابدی

هنوز در سفرم.
خيال می‌کنم
در آب‌های جهان قايقی است
و من – مسافر قايق – هزارها سال است
سرود زنده دريانوردهای کهن را
به گوش روزنه‌های فصول می‌خوانم
و پيش می‌رانم

hanoozdarsafaram

دارم کتاب هنوز در سفرم رو می‌خونم، کتابی حاوی آثار منتشرنشده‌ سهراب سپهری؛ دست‌نوشته‌ها، یادداشت‌ها، سفرنامه‌ها، نامه‌ها و اشعارش، و البته دست‌خط و طراحی‌هاش. کتاب دلنشین و لطیفیه، غیر از قطع نامناسب و نوشته‌های ریزش هیچ ایرادی نداره، و البته جزو چند کتابیه که سالهاست داره توی کتابخونه‌ام خاک می‌خوره. شاید دلیلش این باشه که خوندنش حس خاصی می‌طلبه، مثلا حس دلزدگی و تهی بودنی که آدم بعد از دیدن مراسم طولانی و کسل‌کننده و ابلهانه اسکار بهش دچار میشه. Read the rest of this entry

شینیگامی و مرگ در اساطیر و فرهنگ ژاپن

استاندارد
شینیگامی و مرگ در اساطیر و فرهنگ ژاپن

مرگ در فرهنگ‌های مختلف به اشکال متفاوتی ظاهر شده، در بعضی فرهنگ‌ها به جنبه معنوی مرگ و زندگی پس از مرگ توجه بیشتری شده، و در بعضی‌ها بیشتر تاکید بر جنبه مادی و زندگی دنیویه. ولی در هر حال هر فرهنگی برای مرگ نمادی داره؛ مصری‌ها به اوزيريس خدای جهان پس از مرگ معتقد بودند، هندوها به یاما خدای مرگ، یونانیان به تاناتوس خدای مرگ (لتوس یا مورس در اساطیر رومی)، و همینطور به هادس خدای جهان زیرین و سرزمین مردگان (پلوتو در اساطیر رومی) و همسرش پرسفون (پروسرپینا در اساطیر رومی). در اساطیر نورماندی و بریتانی آنکو مسوول گرفتن ارواح مردگان و هدایتشون به جهان پس از مرگه، و در اساطیر نوردیک اودین و والکیری‌ها خدای مرگ و فرشتگان مرگ هستند. ادیان ابراهیمی هم هر یک با دید منحصر به فردی به فرشتگان مرگ معتقدند، مسلمانها به عزرائیل، مسیحیان به میکائیل و یهودیان به سمائیل؛ فرشتگانی که وظیفه هدایت روح به جهان پس از مرگ رو به عهده دارند. ژاپنی‌ها هم موجودی به نام شینیگامی رو به عنوان خدای مرگ می‌شناسند. (اطلاعات بیشتر در زمینه مرگ در فرهنگ‌ها و اساطیر ملل)

ShunsenShinigami

Read the rest of this entry

طریقت سامورایی و شکوفه های گیلاس

استاندارد

از قدیم به فرهنگ و کشور ژاپن علاقه خاصی داشتم. یکی از آرزوهام همیشه این بوده که به سرزمین شکوفه های گیلاس سفر کنم و از شهرهای شلوغش تا طبیعت زیباش رو زیر پا بگذارم، با فرهنگ دیرینه اش آشنا بشم و به عمق وجود این ارواح سخت کوش و آرام و درونگرا و عمیق دست پیدا کنم.

این روزا داشتم کتابی می خوندم به نام بوشیدو: طریقت سامورایی یا روح ژاپنی اثر اینازو نیتوبه؛ کتاب دلچسب و در عین حال مفیدی که با بیانی شیوا و شاعرانه به مفهوم بوشیدو یا فرهنگ سلحشوری و سامورایی ژاپن و ابعاد مختلفش می پردازه، تاثیرش در تاریخ و فرهنگ ژاپن و روحیات مردمش رو بررسی می کنه، و از این منظر مقایسه ای از فرهنگ ژاپن و فرهنگ غرب ارائه میده (مشخصات کتاب رو در اینجا می تونید ببینید).

Read the rest of this entry

اوتاكوئيسم

استاندارد
کلمه ژاپنی اوتاکو (Otaku) در اصل به کسی گفته میشه که علاقه افراطی به موضوعی داره، مثل فیلم، انیمه و مانگا، تا حدی که حاضره مدت ها از خونه خارج نشه تا به فعالیت مورد علاقه اش بپردازه (میشه گفت مفهومش چیزی بین Geek و Nerd در فرهنگ غربی هاست). هر چند که اوتاکوئیسم با در نظر گرفتن معنای لغوی اش طیف متنوعی از موضوعات رو در بر می گیره، ولی در سال های اخیر این کلمه تا حدودی تغییر معنا پیدا کرده و بیشتر به خوره های انیمه و مانگا اطلاق میشه. با گسترش فرهنگ انیمه بینی در جهان و افزایش علاقه به انیمه و مانگا، در فرهنگ آمریکایی هم این کلمه جا افتاده، ولی فقط به مفهوم اخیرش استفاده میشه، یعنی خوره انیمه و مانگا.

Read the rest of this entry