بایگانی دسته‌ها: سینمای مستقل

Top 10: برترین فیلم‌های ترسناک کمدی – بخش اول

استاندارد
Top 10: برترین فیلم‌های ترسناک کمدی – بخش اول

روزی که این وبلاگ رو با شور و شوق ایجاد کردم فکر نمی‌کردم انقدر بدقول بشم که چندین ماه پستی نزنم. اما مدتیه که پیدا کردن زمان خالی برای نوشتن بی‌دغدغه و با فراغت خاطر کار سختی شده، مخصوصا وقتی آدم اصرار داشته باشه برای هر پست ساعتها وقت و انرژی بذاره. کار به جایی می‌رسه که چندین پست نیمه‌کاره و ده‌ها ایده آماده پرورش روی دست آدم می‌مونه. با تمام این احوال، همیشه حرف‌های زیادی برای گفتن هست، و نوشتن، فراغتی دلنشینه.

مناسبت اخیر یعنی هالوین وسوسه‌ام کرد که یه پست مناسبتی بنویسم. خوب یا بد، ژانر وحشت از قدیم برام جذاب بوده. همیشه کششی ناخواسته برای سرک کشیدن به دنیای تاریک ارواح و اشباح و شیاطین در خودم حس کردم، که وادارم کرده بشینم و تقریبا تمام فیلم‌های به‌دردبخور این ژانر رو ببینم، هرچند گاهی خشونت صحنه‌ها مجبورم می‌کنه چشمامو ببندم! اما باز جاذبه غریبی هست در این حس هیجان کوتاه‌مدت و تند و تیز.

فیلم‌های معروف ژانر وحشت رو احتمالا همه دیدن یا می‌شناسن و لطفی در معرفیشون نیست. اما زیرژانر ترسناک کمدی که در سالهای اخیر هم آثار خیلی مقبولی در این سبک ارائه شده، لطفی به‌مراتب بیشتر از خود ژانر وحشت داره.

لیست من مسلما یه لیست شخصی و سلیقه‌ایه و غالبا بار کمدی فیلم‌های این لیست به جنبه ترسناکشون می‌چربه؛ ضمن اینکه اثری از خیلی از آثار کلاسیک معروف‌تر توش پیدا نمی‌کنید، دلیلش اینه که معتقدم ژانر وحشت با گذر زمان دستخوش تغییرات زیادی شده و فیلم‌های قدیمی این ژانر کندتر و ابتدایی‌تر از اونن که بتونن مخاطب امروزی رو راضی کنن.

This Is the End

This Is the End

این فیلم محصول 2013 بدون شک مفرح‌ترین و خنده‌دارترین فیلم کمدی ترسناکیه که تا حالا دیدم. با دیدنش انقدر خندیدم که اشک از چشمام جاری شده. طنزپردازی خاص و متفاوت سث روگن (به همراه اوان گلدبرگ در چندمین همکاریشون با هم) در این فیلم به اوج خودش رسیده.  Read the rest of this entry

Advertisements

فیلم کوتاه: Record/Play

استاندارد
فیلم کوتاه: Record/Play

Record/Play فیلم کوتاه مینیمال، خوش‌فکر و لطیفیه درباره عشق، جنگ، یک واکمن خراب، و … .

این فیلم عاشقانه / علمی-تخیلی رو می‌تونید مستقیما در Vimeo ببینید، با کیفیت بالا و حجم 92 مگابایت از این لینک موقت دانلود کنید، یا با کیفیت پایینتر و حجم 34 مگابایت از اینجا دانلود کنید.

RecordPlay

 

پی‌نوشت: ساعتی پیش گابریل گارسیا مارکز در سن 87 سالگی درگذشت. خیلی از هم‌نسل‌های من با صد سال تنهایی و قلم سحرانگیز او بود که افسون رئالیسم جادویی رو شناختند. صد سال تنهایی برای نویسنده‌اش هم نقطه عطف بسیار مهمی در زندگی بود. تا پیش از اون، مارکز روزنامه‌نگار و نویسنده‌ای بود که تنها با واقعیت‌های عینی سر و کار داشت، اما روزی در حال رانندگی به مقصد آکاپولکو در مکزیک، ایده‌ای به ذهنش رسید؛ اینکه با لحنی وام‌گرفته از مادربزرگش، با در هم آمیختن خیال و فولکلور و اخبار و شایعات، و با سبکی آموخته از سبک کافکا در مسخ، داستانی رو روایت کنه (+). اینطور بود که یکی از بزرگترین آثار ادبی جهان زاده شد، اثری که نوشتنش دو سال طول کشید، بیش از 50 میلیون نسخه از اون در دنیا به فروش رسید، و نوبل رو برای این نویسنده کلمبیایی به همراه داشت.

شخصا این رمان، و همینطور خود-زندگی‌نامه او یعنی «زنده‌ام که روایت کنم» رو خیلی دوست دارم.

«زندگی آنچه زیسته‌ایم نیست، بلکه همان چیزی است که در خاطرمان مانده و آن‌گونه است که به یادش می‌آوریم تا روایتش کنیم.»

Marquez

روحش شاد.

کنگره: رویایی که تو برمی‌گزینی

استاندارد
کنگره: رویایی که تو برمی‌گزینی

از هر چه بگذریم، ژانر علمی – تخیلی خوشتر است، و الحق که سال 2013 سال خوبی برای این ژانر بوده. از فیلم‌های ضعیفی مثل Dark Skies، The Host، Life Tracker، After Earth، Astronaut: The Last Push، تا فیلم‌های متوسطی مثل Europa Report، Pacific Rim، The World’s End، Elysium، Man of Steel، و فیلم‌های عالی و خوبی مثل The Last Days on Mars، World War Z، Oblivion و This Is the End؛ و غیر از اینها چند فیلمی که بعضا مشتاقانه منتظرشون هستم؛ Ender’s Game، Her، Upstream Color، The Hunger Games: Catching Fire، Gravity، و … .

برای علمی – تخیلی دوستانی مثل من این روندی امیدوارانه است، و نوید اینو میده که چه بسا دوباره داریم به یکی از دوره‌های خوش‌اقبالی ژانر علمی – تخیلی می‌رسیم و پس از سالها بازم شاهد اوج گرفتن این ژانر خواهیم بود. اما از طرفی هم حدس می‌زنم که این پدیده‌ای موقتیه، رویکردی رو به افزایش به دنیای تخیل و فانتزی، برای فرار از تلخی‌های رو به افزایش دنیای حقیقی. پناه بردن به دنیای خیالات همواره تنها مفر بشر بوده برای تحمل دنیای سرد و گزنده واقعیت. زمانی به خدایان المپی و قهرمانان شکست‌ناپذیر و افسانه‌های پریان دل خوش می‌کرده، و حالا به ابرقهرمانان و خون‌آشام‌ها و زامبی‌ها. اما می‌رسیم به سوژه مورد علاقه من؛ چی میشد اگه انسان قادر بود در دنیایی خیالی زندگی کنه، و خودش انتخاب کنه که چه کسی باشه و چگونه باشه؟ به هر حال تجربه ما از دنیا چیزی نیست جز ورودی‌های حواس و تحریکات مغزی. اگه روزی دانش بشر نسبت به مغز انسان به جایی برسه که بتونه با تحریکات درست واکنش‌های درست رو از مغز بگیره، قادر خواهد بود هر دنیایی رو در ذهن انسان خلق کنه. اما آیا این کار نتیجه مثبتی خواهد داشت؟ یا مثل مخدر جدید و بی‌نهایت خطرناکی، مقدمه‌ای بر پایان انسانیت خواهد بود؟ البته دید علمی – تخیلی پردازان به این موضوع اغلب بدبینانه بوده.

103612_gal

فیلم علمی – تخیلی مستقل کنگره (The Congress) محصول 2013 به همین موضوع می‌پردازه. فیلم، پیرامون رابین رایت (با بازی رابین رایت)، هنرپیشه میانسالی می‌گذره، که در نتیجه انتخاب‌های اشتباهش به دوره افول بازیگری‌اش رسیده، تا اینکه پیشنهادی عجیب – آخرین پیشنهادش – رو دریافت می‌کنه: اینکه حقوق تصویر دیجیتالی‌اش رو به‌طور کامل در اختیار کمپانی فیلمسازی میرامونت (میراماکس + پارامونت؟!) قرار بده، و خودش برای همیشه بازیگری رو کنار بگذاره. اگر این پیشنهاد رو بپذیره، کمپانی میرامونت صاحب کاراکتر او خواهند بود و با یک بار اسکن کامل بدن و حالاتش، از این پس قادر خواهد بود کاراکتر کامپیوتری ولی واقع‌نمای او رو در فیلم‌‎ها به‌کار بگیره، بدون اینکه نیازی به حضور او باشه؛ کاراکتری که پیر نمیشه، انتخاب‌های غلط نمی‌کنه، دردسری ایجاد نمی‌کنه، و دقیقا به‌گونه‌ای رفتار می‌کنه که ازش انتظار میره. اما آیا رابین رایت این پیشنهاد رو می‌پذیره و هویتش رو می‌فروشه؟ Read the rest of this entry

معرفی فیلم: مردی از زمین

استاندارد
معرفی فیلم: مردی از زمین
مهم نیست که خیلی‌ها ژانر علمی-تخیلی رو جدی نمی‌گیرن و آثار این ژانر رو بی‌ارزش قلمداد می‌کنن؛ مهم اینه که برای یک طرفدار سیری‌ناپذیر این ژانر، هیچ چیز به اندازه یه فیلم یا کتاب علمی-تخیلی خوب، دلچسب نیست. هر چند The Man from Earth فیلمیه که می‌تونه نه فقط برای طرفداران این ژانر، که برای بقیه سلیقه‌ها هم دیدنی باشه.
the_man_from_earth
هشدار: خطر لو رفتن بخشی از داستان
پروفسور جان اولدمن قصد داره شهر و محل زندگیش رو ترک کنه و به جای جدیدی نقل مکان کنه. در حال بستن چمدان‌هاست که همکاران دانشگاهیش برای خداحافظی بی‌خبر از راه می‌رسن. با وجود بی‌میلی جان از ذکر دلیل، همکارانش بهش اصرار می کنن که دلیل رفتنش رو بگه. بالاخره جان تسلیم میشه و داستانی رو شروع می‌کنه: داستان اینکه در واقع یه غارنشین ماقبل تاریخه و حدود 14000 سال عمر کرده؛ اینکه هرگز نمی‌میره و پیر نمیشه. Read the rest of this entry

مروری بر فیلم‌های سال 2012 – بخش 1

استاندارد
مروری بر فیلم‌های سال 2012 – بخش 1

موعد اسکار نزدیکه و این روزها فیلم‌های خوب سال قبل دارن در دسترس قرار می‌گیرن. از بین فیلم‌های 2012 قبلا چند مورد رو معرفی کردم. به تدریج در چند پست بقیه فیلم‌های 2012 که دیدم رو هم معرفی می‌کنم.

Flight

Flight

بعد از سال‌ها انتظار بالاخره رابرت زمه‌کیس دوباره فیلمی غیر انیمیشنی ساخت. پرواز فیلم خیلی خوبیه و میشه گفت که ارزش انتظار رو داشت. فیلم درباره یک خلبان هواپیمای مسافربریه (دنزل واشینگتن)، مردی تنها، بی‌هدف و الکلی که مواد مخدر هم مصرف می‌کنه و حتی از نوشیدن و مصرف بیش از حد پیش از پرواز ابایی نداره. ولی اوضاع بغرنج میشه وقتی که او مجبور میشه هواپیمایی در حال سقوط رو به زمین بنشونه و با تبعات سوء رفتارهاش روبرو بشه … Read the rest of this entry

TOP 10: برترین فیلم های دهه اخیر از نگاه من

استاندارد

درست کردن لیست های Top 10 یکی از کارهای مورد علاقه منه. در همین راستا بیست لیست محبوبم در دهه اخیر (2000-2009) رو معرفی می کنم. البته این لیست کاملا شخصی و سلیقه ایه و بیانگر فیلم های برتر دهه به طور کلی نیست، ضمن اینکه فیلم های انیمیشن در نظر گرفته نشدند.

سم به انتهای ماموریت تک نفره و 3 ساله اش در ماه نزدیک میشه و شوق برگشت به زمین و دیدار دوباره خانواده اش بهش انگیزه ای مضاعف داده. ولی بعد از نجات پیدا کردن از سانحه ای در سطح ماه، متوجه وجود فرد دیگه ای کاملا شبیه به خودش در ایستگاه میشه و این سرآغاز پی بردن او به دروغ های بی شماریه که زندگی اش رو تشکیل دادن.

Moon یک فیلم مینیمال علمی – تخیلی با تم فلسفی و با محوریت موضوعات شبیه سازی، و رابطه بین انسان و ماشینه. فیلم بیننده رو با سوالات فلسفی عمیقی درگیر می کنه؛ و در پایان ما رو به این فکر می اندازه که حقیقتا تا چه حد خاطرات و احساساتمون اصالت دارن و چه مشخصه ای فردیت و هویت این من رو تبیین می کنه و ما رو از دیگران متمایز می کنه؟

Read the rest of this entry

فیلم Take Shelter، سرپناهی در میانه هجوم فیلم های بی محتوا

استاندارد

این روزا که سینمای جهان مورد هجوم فیلمای کم مایه و پرخرج و سراسر جلوه های ویژه قرار گرفته، دیدن فیلمی مثل Take Shelter یا پناه بگیر یه اتفاق خوشایند و نادره.

این درام مهیج که محصول 2011 آمریکاست و جزو فیلم های مستقل محسوب میشه، داستان مردی به نام کرتیس رو روایت می کنه که در اوهایو با اون طبیعت زیبا و دلباز، زندگی خوب و خوشبختی در کنار همسرش سامانتا و دختر کم شنواش هانا داره؛ تا اینکه شروع می کنه به دیدن رویاهای آخرالزمانی درباره «طوفانی که شبیهش رو تا حالا ندیدین«، و این رویاهای جنون آمیز روند آروم زندگی اش رو زیر و رو می کنه …

Read the rest of this entry