Top 10: برترین فیلم‌های ترسناک کمدی – بخش اول

استاندارد
Top 10: برترین فیلم‌های ترسناک کمدی – بخش اول

روزی که این وبلاگ رو با شور و شوق ایجاد کردم فکر نمی‌کردم انقدر بدقول بشم که چندین ماه پستی نزنم. اما مدتیه که پیدا کردن زمان خالی برای نوشتن بی‌دغدغه و با فراغت خاطر کار سختی شده، مخصوصا وقتی آدم اصرار داشته باشه برای هر پست ساعتها وقت و انرژی بذاره. کار به جایی می‌رسه که چندین پست نیمه‌کاره و ده‌ها ایده آماده پرورش روی دست آدم می‌مونه. با تمام این احوال، همیشه حرف‌های زیادی برای گفتن هست، و نوشتن، فراغتی دلنشینه.

مناسبت اخیر یعنی هالوین وسوسه‌ام کرد که یه پست مناسبتی بنویسم. خوب یا بد، ژانر وحشت از قدیم برام جذاب بوده. همیشه کششی ناخواسته برای سرک کشیدن به دنیای تاریک ارواح و اشباح و شیاطین در خودم حس کردم، که وادارم کرده بشینم و تقریبا تمام فیلم‌های به‌دردبخور این ژانر رو ببینم، هرچند گاهی خشونت صحنه‌ها مجبورم می‌کنه چشمامو ببندم! اما باز جاذبه غریبی هست در این حس هیجان کوتاه‌مدت و تند و تیز.

فیلم‌های معروف ژانر وحشت رو احتمالا همه دیدن یا می‌شناسن و لطفی در معرفیشون نیست. اما زیرژانر ترسناک کمدی که در سالهای اخیر هم آثار خیلی مقبولی در این سبک ارائه شده، لطفی به‌مراتب بیشتر از خود ژانر وحشت داره.

لیست من مسلما یه لیست شخصی و سلیقه‌ایه و غالبا بار کمدی فیلم‌های این لیست به جنبه ترسناکشون می‌چربه؛ ضمن اینکه اثری از خیلی از آثار کلاسیک معروف‌تر توش پیدا نمی‌کنید، دلیلش اینه که معتقدم ژانر وحشت با گذر زمان دستخوش تغییرات زیادی شده و فیلم‌های قدیمی این ژانر کندتر و ابتدایی‌تر از اونن که بتونن مخاطب امروزی رو راضی کنن.

This Is the End

This Is the End

این فیلم محصول 2013 بدون شک مفرح‌ترین و خنده‌دارترین فیلم کمدی ترسناکیه که تا حالا دیدم. با دیدنش انقدر خندیدم که اشک از چشمام جاری شده. طنزپردازی خاص و متفاوت سث روگن (به همراه اوان گلدبرگ در چندمین همکاریشون با هم) در این فیلم به اوج خودش رسیده. 

داستان از این قراره که روگن، جیمز فرانکو، جونا هیل، اما واتسون، و بسیاری از ستارگان دیگه در منزل مجلل فرانکو در حال خوش‌گذرانی هستن که ناگهان دنیا به آخر می‌رسه و روز داوری فرا می‌رسه. طبعا میشه تصور کرد ستارگانی که در زندگی در حال کامروایی مدام بودن، با دیدگاه سنتی انجیلی شانس چندانی برای رستگاری نداشته باشن!

عامل مهم جذابیت فیلم در اینه که ستاره‌های آشنا رو با نام و کاراکتر خودشون، هرچند تا حد شرم‌آوری اغراق‌شده، می‌بینیم. روگن از تمسخر و هجو هیچ‌چیز، از جمله خودش و هم‌قطاران بازیگرش کمترین ابایی نداره و همین طنز جسورانه صحنه‌های سرگرم‌کننده زیادی رو رقم زده. ضمن اینکه وفاداری افراطی و کاریکاتوروارش به دیدگاه انجیلی آخرالزمان، شیرینی فیلم رو چند برابر کرده.

فیلم در Rotten tomatoes هم 83% نقد مثبت دریافت کرده.

Shaun of the Dead

Shaun of the Dead

این فیلم زامبی‌محور انگلیسی به‌غایت سرگرم‌کننده محصول 2004 که حتی اسمش هم اشاره طنزآمیزی به سردرمدار مشهور فیلم‌های زامبی‌محور یعنی Dawn of the Dead رومرو داره، یکی از پرچمداران پرافتخار زیرژانر کمدی ترسناک به حساب میاد و احتمالا همه طرفداران ژانر وحشت به‌خوبی می‌شناسنش.

در این فیلم که اولین فیلم از سه‌گانه Cornetto هست (که با Hot Fuzz و The World’s End ادامه پیدا می‌کنه)، شاهد همکاری موفق تیم ادگار رایت، سایمن پگ، و نیک فراست هستیم، همکاری‌ای که البته از سریال Spaced شروع شده بود، و داستان این فیلم هم ملهم از یکی از اپیزودهای همین سریاله.

شان (پگ) زندگی بی‌هدفی داره و به‌تازگی با دوست‌دخ-ترش لیز هم مشکل پیدا کرده، اما تسخیر انگلستان توسط فوج زامبی‌ها اون رو یه جورایی در قالب قهرمانی می‌بره که باید برای نجات مادرش و لیز بره.

طنز انگلیسی‌ها شهره جهانی داره، هرچند غالبا طنزشون حداقل با ذائقه من سازگار نبوده. اما شان مردگان که میشه گفت جان دوباره‌ای به فیلم‌های زامبی‌محور داد، طنز بسیار قوی و هوشمندانه‌ای داره، ضمن اینکه توی صحنه‌های ترسناک هم کم نمیاره.

از اینا گذشته دیدن فیلمی از سایمن پگ هرگز خالی از لطف نیست!

فیلم در Rotten tomatoes امتیاز 92% کسب کرده.

Tucker and Dale vs. Evil

220px-Tucker-and-dale-vs-evil

فیلم‌های ژانر اسلشر با چند استثناء (مخصوصا سری محبوب Final Destination) اغلب جزو فیلم‌های موردعلاقه‌ام نبودن. خشونت افسارگسیخته این دسته فیلمها به‌نظرم آزارنده‌اس و  از مرز تعادل فرسنگها دوره.

اما فیلم مستقل تاکر و دیل در برابر شیطان، محصول 2010، یکی از استثناها محسوب میشه.

داستان مثل اغلب فیلم‌های این ژانر شروع میشه: چند جوان دانشجو که برای تفریح و کمپ زدن به جنگل میرن، با تعریف داستان ترسناکی وحشت‌زده میشن، و بعد … به تاکر و دیل برمی‌خوردن، دو آدم ساده‌لوح و خوش‌قلب که به‌قصد ماهیگیری اومدن، و البته بلافاصله به‌خاطر ظاهر غلط‌ اندازشون و پیش‌زمینه ذهنی اعضای گروه، مورد سوءتفاهم قرار می‌گیرن، و … بقیه‌اش دیگه قابل حدسه؛ شاید هم نه …؟!

فیلمنامه فیلم واقعا خلاقانه و پر از غافلگیری‌های خوشاینده. فیلم به‌نوعی پارودی ژانر اسلشر محسوب میشه و خیلی هم خوب تونسته کلیشه‌های مستعمل این ژانر رو به‌سخره بگیره، که باعث شده با وجود خشونت فوق‌العاده فیلم، باز هم بتونه حسابی بیننده رو بخندونه. این فیلم رو میشه یک ترکیب کامل و بی‌نقص از دو ژانر کمدی و ترسناک به‌حساب آورد که در هر دو زمینه راضی‌کننده‌اس.

فیلم در Rotten tomatoes امتیاز 84% کسب کرده.

Ghostbusters

ghostbusters

اگر دنبال فیلمی هستید که شما رو بترسونه، Ghostbusters انتخاب درستی نیست. اما اگه دنبال کمدی سرگرم‌کننده‌ای با تم تخیلی و ترسناک هستید، این فیلم کالت / بلاک باستر بسیار پرطرفدار محصول 1984 یکی از بهترین‌هاست که نه تنها در بین بینندگان عام محبوبیت و موفقیت عظیمی کسب کرده، بلکه مورد اقبال وسیع منتقدان هم قرار گرفته (امتیاز 97% در Rotten tomatoes).

داستان فیلم همونطور که از نامش قابل حدسه، حول چند استاد متخصص امور ماوراءالطبیعه دور می‌زنه که پس از اینکه شغلشون رو از دست میدن، به کسب و کار شکار ارواح رو میارن.

با اینکه جلوه‌های ویژه پرخرج فیلم (که در زمان خودش بسیار ستایش برانگیز محسوب می‌شده) الان دیگه جاذبه خاصی برای ما نداره، اما کمدی تر و تازه و پرتحرکش همچنان شادابیش رو حفظ کرده.

جذابیت عمده فیلم برای من، حضور بیل موری هست که از دید من سلطان کمدیه، و در این فیلم هم در دوران اوجشه. موری از معدود کمدین‌هاییه که می‌تونه بدون اینکه خودش لبخند بزنه یا کار مضحکی بکنه، کاری کنه که تمام مدت لبخند از لبتون محو نشه و با اشتیاق فیلم رو دنبال کنین. حتی فیلم‌های واقعا ضعیف هم به‌دلیل حضورش تماشایی از آب درمیان.

اما خب البته جذابیت این فیلم فراتر از حضور موری هست، و بخش عمده‌اش مدیون دیالوگ‌های شنیدنی و قطاری شخصیتهای فیلمه.

فیلم دو نامزدی اسکار (بهترین جلوه‌های ویژه، و بهترین ترانه) و دو نامزدی گلدن گلوب هم کسب می‌کنه، و از سوی AFI (بنیاد فیلم آمریکا) در جایگاه 28 ام لیست 100 فیلم کمدی برتر (AFI’s 100 Years…100 Laughs) قرار می‌گیره. در 1989 دنباله فیلم با عنوان Ghostbusters II ساخته میشه (متاسفانه)، و همینطور دو سریال انیمیشن و چندین بازی ویدئویی از روش ساخته میشه.

The Rocky Horror Picture Show

The_Rocky_Horror_Picture_Show

بخش اول پست رو با این فیلم عجیب و غیرمعمول تموم کنیم؛ یه کالت موزیکال / علمی-تخیلی / ترسناک / کمدی محصول 1975 که با هزینه یک میلیون دلار ساخته شده و بسیار مورد استقبال قرار گرفته (البته نه در اول کار). فیلم بر اساس نمایشنامه‌ای با عوامل تهیه تقریبا مشترک ساخته شده و قسمت اول از یه سه‌گانه‌اس؛ قسمت دوم Shock Treatment در سال 1981 ساخته شد و قسمت سوم  Revenge of the Old Queen با اینکه آماده تهیه بود، به علت عدم موفقیت قسمت دوم، ساخته نشد.

داستان فیلم که توسط یه جرم‌شناس روایت میشه، ماجرای یه زوج تازه نامزده که در شبی بارونی سر از قصری قدیمی در میارن. صاحب قصر، دکتر فرانک ان. فورتر، دانشمندی ترنس سک-چواله که به همراه خدمتکاران عجیبش (که مثل خودش از کهکشان ترنسیلوانیا اومدن) در قصرش زندگی می‌کنه. این زوج از همه‌جا بی‌خبر وارد دنیای بیمارگونه فرانک و خدمتکارانش میشن و …

این فیلم به‌شدت گروتسک، شامل صحنه‌های خشونت‌بار و ارو-تیک و گریم‌های سنگین و کریه، نمایش بر*هنگی، سلاخی، و صحنه‌های تخیلی عجیبه.

ریچارد او. برایان که نقش ریف راف – خدمتکار گوژپشت – رو بازی می‌کنه، نویسنده نمایشنامه و فیلم‌نامه و خواننده آهنگ تیتراژ اول فیلم هم هست. سبک موسیقی قطعات راک هست و موسیقی متن جذابی داره.

این فیلم که وحشت، ناهنجاری، مضحکه، فانتزی، پوچ‌گرایی، اغراق و کراهت رو در قالب یه موزیکال با هم ترکیب کرده، بدون شک فیلم خاصیه که برای هر سلیقه‌ای مناسب نیست، اما به هر حال دیدنش تجربه متفاوت و جالبیه.

Advertisements

یک پاسخ »

  1. ولکام بک!
    من فن سینمای ترسناک نیستم، از لیستت هم «این پایان است» رو دیدم فقط! و اعتراف می کنم به بهانه ی بازی اما واتسون دیدمش! 😀 اما فیلم خوبی بود!
    بهترین فیلم این ژانر توی این یکی دوسال بنظر من Conjuring بود! اگر ندیدیش توصیه میشه! بدون تعارف خیلی جاهاش ترسوندم! 😀

    • تنک یو! 😀
      Conjuring خیلی خوب بود انصافا، منو هم به میزان خوشایندی ترسوند 😀 خیلی منتظر قسمت دومش هستم (آنابل). البته چون لیستم «کمدی» های ترسناک رو شامل میشد اینو توش نذاشتم.

  2. فیلم هالووینی فقط «کابوس قبل از کریسمس» تیم برتون، چه قدر من این فیلم را دوست دارم

    پ.ن: چرا اسماعیلی نداری خانوم؟

    • آقا من شرمنده ام که اینجا اسماعیلی نداریم ازتون پذیرایی کنیم 😀 یاد پی تی بخیر!!
      خیلی خوب گفتی، فیلم برتون قطعا جاش توی لیسته، توی 5 تای بعدی منم هست. سبک برتون چنان منحصر به فرد و جادوییه که میشه دوستش نداشت ولی نمیشه تحسینش نکرد.
      سرعت انقدر کم بود که دیروز نتونستم صفحه رو باز کنم 😦

    • اگر تمام عالم و آدم اسماعیلی نداشته باشن قابل درک هست اما شما نه….
      پی تی بله واقعا یادش بخیر. البته من در بخش وبمستری پی تی همچنان فعالم ولی دیگه پی تی بیشتر یک بنگاه تجاری برای رفع نیازهای اینترنتی و کاری شده تا پاتوق هنر دوستان
      در مورد برتون واقعا سبک کاریش منحصر به فرد هست، مثلا یک فیلمی مثل آلیس را که اغلب منتقدین ازش استقبال نکردن من بسیار دوست داشتم. خیلی هم دوست دارم دوباره ببینمش.
      امسال آنچنان از سینما لذت نبردم، یا ایده های سردستی و ابرقهرمانی کلیشه ای و یا خشونت و جذابیت های جنسی هزار بار استفاده شده، فیلمهای خوب کم بود. یک مقداری نوح آرنوفسکی برام راضی کننده بود. امسال بیشتر منتظر فیلم ریدلی اسکات هستم.
      سریالها هم که شدن خشونت و سکس، بازی تاج و تخت را کامل به صورت HD گرفتم ببینم هنوز دست و دلم نرفته ببینم.

      امسال کدوم ها را دیدی؟ کدوم ها را پسندیدی؟ بگو من هم ببینم بخصوص سینمایی

    • سرعت اینترتم به شدت ناجور شده و باز کردن وبلاگم برات خیلی سخته 😦 جواب دیر شد ببخش خلاصه …
      آخه قابلیت اسماعیل گذاشتن نمیده به آدم اینجا 😀 والا من بی تخصیرم 😀 واقعا سخته بعد مرحوم مغفور پی تی و اون همه اسمایلی بازی های خفن اینجا بدون اسماعیلی سر کنیم. ولی چه میشه کرد …
      آره فیلمها امسال راضی کننده نبودن. اتفاقا یکی دیگه از دوستان هم ازم درباره فیلمهای خوب امسال پرسیده بود، دیدم واقعا سخته پیدا کردن چند تا فیلم واقعا خوب که ارزش دیدن داشته باشه. خودم بیشتر از چند تا از فیلمهای علمی تخیلی خوشم اومد، ولی خب قابل توصیه به همه نیست، مخصوصا که یادمه خیلی اهل این جور فیلما نیستی.
      ولی اینا خوب بودن به نظر من:
      Edge of Tomorrow
      The Fault in Our Stars
      The Secret Life of Walter Mitty
      و البته نوح آرونوفسکی هم پروژه عظیمی بود ولی حقیقتش افسانه پردازیش بیش از اون بود که به دل من بشینه. روایتش خیلی خیلی شخصی بود. اما خب واقعا توی این تیپ فیلما سخته جوری بسازن که همه بپسندن، یعنی تقریبا غیرممکنه.
      شخصا بیشتر از همه منتظر Interstellar هستم. خیلی امید دارم بهش …
      در مورد سریال ها هم مفصل میخوام درباره شون بنویسم، ایشالا از هفته آینده که وقتم آزادتر میشه. چند تایی سریال های خوب و قابل اعتنا هم امسال در اومده. فرصت کنم تک تک معرفیشون می کنم.
      Game of Thrones رو منم اتفاق یک فصلش رو دیدم ولی به دلم ننشست :/ برام خیلی عجیبه این همه هیاهو درباره اش و این همه طرفدار برام عجیبه راستش … ولی خب بازم بحث سلیقه اس دیگه. به هر حال سریال خوش ساختیه، توی این شکی نیست. … حالا ببین شاید خوشت اومد 😀

    • گفته اند که: خدا با صابرین است 😀
      ایشالا هفته بعد خدمت می رسم حتما 😀

    • «لبه فردا»، «مشکل از ستاره های ماست» و «نوح» هر سه را دیدم، اتفاقا از هر سه هم خوشم اومد به خصوص نوح که بوی بابامون «آدم» را میداد:D
      راستی بعد از اینکه اون پست را زدم و از سال 2014 نالیدم رفتم boyhood را دیدم، واقعا سوپر شاهکار بود! اصلا نظرم در مورد 2014 عوض شد ها. اگه boyhood را ندیدی ببین… از لحاظ مفاهیم انسانی و تامل در مورد چیستی زندگی انسان بی نظیر بود…

    • عجب .. اتفاقا Boyhood رو گرفتم تازگی ولی هنوز ندیدمش. با این تعریفت حسابی توی لیست دیدنی هام صعودش دادی 😀

  3. boyhood را دیدی اگه تونستی یک پست دربارش بنویس. تو که خوب می نویسی و به نظرم این فیلم حتما ارزش نوشتن را داره

    من هنوز بعد از چند هفته دارم بهش فکر می کنم. چه قدر فیلم عمیقی بود در مورد تامل و تفکر برای یافتن مفهوم زندگی

    خیلی دوست داشتم فیلم رو…

    • هنوز ندیدم راستش … اینطور فیلمها رو میذارم توی شرایط ایده آل ببینم که واقعا حالشو ببرم 😀
      چشم حتما بعدش اگه حرف خوبی برای گفتن داشتم در موردش پست می زنم ^_^

  4. آی گفتی. لامصب هیچوقت اون شرایط ایده آلی که دلت میخواد پیش نمیاد. الان کلی فیلم ندیده تو هاردم هست که همیشه دنبال اون فرصت استثنایی برای دیدنشون هستم. بعضی وقت ها شانسی میری سراغ یه فیلم که هیچوقت برنامه ای برای دیدنش نداشتی و ازش لذت می بری. یه وقتایی یه فیلم چند سال تو هاردت هست، کل عالم و آدم تشویقت میکنند که ببنینیش، اما حس دیدنش هیچوقت نیست. همون حالش رو ببری نیست. :دی
    راستی داداشم عشق این سبک فیلم های ترسناک/کمدی هست. کلا یکی از ژانرهای مورد علاقه اش ِ.
    اما امان از دست ژانر ترسناک. اصل جنس ِ. مخصوصا از نوع جن گیری و ارواح ِش. شخصا سعی میکنم زیاد سمت این ژانر نرم. چون با اطلاعات زیادی که از عالم ماوراء طبیعه و ارواح دارم، میدونم که چیزایی که نشون میدن اکثرا حقیقی هست و معمولا تاثیر منفی روم میذاره.

    • دقیقا … منم مواقفم که زیاد دیدنشون تاثیر بدی روی آدم میذاره … ولی هیجانی که میده رو خیلی دوست دارم. نمی تونم ازش بگذرم متاسفانه :دی
      منم خیلی از فیلمای ندیده توی هاردم داشتم، که بعضا چند دقیقه اش رو دیده بودم و حال و هواش به دلم اونقدر ننشسته بود که تا آخر ببینم. آخر سر در یک اقدام انقلابی نشستم خیلی هاشونو دور ریختم 😀
      زورکی که نمیشه … هر آدمی طبعا از یه سری فیلم های معروف هم خوشش نمیاد خب. بهتره بیخود خودمونو شکنجه نکنیم :دی

  5. من خیلی سخت چیزی رو از هاردم پاک می کنم. هیچوقت با دیدن چند دقیقه اول یه فیلمی شانس دیدنش رو از دست ندادم. خیلی فیلم ها هستند که تا نیم ساعت اول واقعا حرفی برای گفتن ندارن. مثل فهرست شیندلر. اما تا از ته دل نخوام، سراغ فیلم خاصی نمیرم. مثلا فیلم خوب بد زشت الان 6 ساله میخوام ببینمش، 2 سال پیش از رفیقم گرفتم ریختم تو هاردم اما هنوز ندیدمش. یا مثلا فیلم روزی روزگاری در غرب هم همینطور. اما جانگو رها شده رو تو سینما تک دیدمش! یعنی به خاطر سلیقه ام نیست که بگی از وسترن خوشش نمیاد، بدمصب اون حس یه موقع میاد یه موقع نمیاد. من خودم اینجوریم برای فیلم دیدن. نمونش همین آخرین سامورایی که 10 سال بود میخواستم ببینم و بالاخره پریشب دیدم. 😀
    یادش بخیر یه زمانی آتیشم تند بود و کاری نداشتم کارگردان کیه و میرفتم کلوپ محلمون میگفتم فقط یه فیلم رزمی بده. یا فرانکی میگرفتم یا جکی چان یا جت لی بعد با کلی ذوق کردن میومدم خونه میذاشتم تو ویدئو تماشا میکردم. کلی هم حال میداد.

    • منم دقیقا این دوران رزمی بینی رو از سر گذروندم :دی
      10 تا 10 تا فیلم های جت لی و حتی جکی چان کرایه می کردم و می دیدم 😀
      اما اون چند دقیقه که گفتم اغراق بود. یه قانونی گذاشتم برای خودم، 15 دقیقه به فیلم های غیرمشهور که ریت پایینی داشته باشن وقت میدم که راضیم کنن، 30 دقیقه هم به فیلمهای مشهور یا ریت بالا و تحسین شده و از این دست. دیگه واقعا جای شکایتی براشون نمی مونه 😀

    • از همین فیلم های رزمی به فضا رسیدی؟ هی تند تند فیلمای جت لی و جکی چان دیدی و بعد رفتی تو فضا و عاشق علمی/تخیلی و کارهای آسیموف شدی! 😀 (شوخی بود).
      من هنوزم رزمی می بینم. اخیرا یه کار از جکی چان دانلود کردم تو نوبت اکران دارم تو مانیتور خونه. :دی به نظرم آدم نباید خودش رو شرطی کنه و گاهی باید به یاد قدیما فیلم هایی که دوست داره تماشا کنه.
      فکر کردم با همه فیلم ها همین کارو میکنی. من خودم کلا سمت فیلمهای ریت پایین نمیرم! :دی همون چند دقیقه هم بهشون شانس نمیدم. هرچند این کار اشتباهه. اصلا دیدن این ریت گذاری imdb و rottentomatoes قبل از تماشای هر فیلمی به نظرم اشتباهه. یه کار غلط که بین فیلمباز ها جا افتاده اینه که قبل از تماشای فیلمی میرن imdb درباره نمره مردم تحقیق میکنند. شانس دیدن خیلی از فیلم ها رو به خاطر این قضاوت مردم از دست دادم و بعدها وقتی اون فیلم رو نگاه کردم پی به اشتباهم بردم. چون این نمره ها میانگین سلیقه مردم جهان هست و نباید معیار سنجش خوب و بد بودن فیلم ها باشه. خیلی مسائل تو نمره دادن به فیلم ها دخیل ِ و نباید بهشون استناد کرد. سن و سال کسانی که به فیلم نمره دادن، سلایقشون، فرهنگ کشوری که توش بزرگ شدن، تو چه حال و هوایی فیلم رو نگاه کردن، این نمره رو بر چه اساس دادن (آیا به عدالت نمره همه عوامل فیلم رو در نظر گرفتن یا چون از تیپ و نوع حرف زدن فلان بازیگر خوششون اومده بهش نمره بالا دادند) و غیره.

    • نه علمی تخیلی و فضا که همیشه عشق اول و وسط و آخر من بوده و لاغیر 😀
      این وسطا علایق گذرای دیگه هم میان و میرن. الانم اگه فیلم رزمی خوبی بیاد حتما می بینم و لذت می برم، نمونه اش Ip man که خیلی دوست داشتم.
      بعد اینکه درسته که بعضا با گزینشی دیدن یه سری فیلمای خوب از دست آدم در میره، ولی بالاخره آدم مجبوره یه سیستم گزینشی برای فیلم دیدن برای خودش بذاره. نمیشه این همه فیلم جدید رو دید که! آدم مستهلک میشه مخصوصا که بیشترشون هم ارزش یه بار دیدنم ندارن :دی

    • آره ایپ من خیلی قشنگ بود. ⭐ ⭐ ⭐
      دانی ین با جت لی هم سن ِ و 51 سالشونه. اما بیچاره جت لی به خاطر بیماری که دو سالی بهش مبتلا شده دیگه فعالیت سینمایی نمیکنه. به خاطر پرکاری تیروئید چهره اش خیلی داغون شده. دکترا بهش گفتند دیگه نباید فعالیت سنگین بدنی داشته باشه. دلم بدجوری براش سوخت وقتی خبرش رو شنیدم.. 😥
      فیلم Kung Fu Jungle از دانی ین اخیرا اکران شده و سر و صدا کرده. من منتظرم کیفیت خوبش بیاد ببینم. فرصت کردی اینم ببین. 😉
      در مورد گزینشی دیدن هم حق با تو ِ. مجبوریم برای هدر ندادن وقتمون به ریت ها پناه ببریم. اما بالاخره نمیشه خر و خرما رو با هم داشت. :mrgreen: بعضی وقت ها به خاطر اعتماد به همین سیستم بهترین فیلم ها رو از دست میدیم.

    • عجب … ماجرای جت لی رو نمی دونستم … حیف واقعا 😦
      دانی ین هم عالیه ولی، ممنون بابت معرفی فیلم، بیاد حتما می گیرمش ^_^

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s