طریقت سامورایی و شکوفه های گیلاس

استاندارد

از قدیم به فرهنگ و کشور ژاپن علاقه خاصی داشتم. یکی از آرزوهام همیشه این بوده که به سرزمین شکوفه های گیلاس سفر کنم و از شهرهای شلوغش تا طبیعت زیباش رو زیر پا بگذارم، با فرهنگ دیرینه اش آشنا بشم و به عمق وجود این ارواح سخت کوش و آرام و درونگرا و عمیق دست پیدا کنم.

این روزا داشتم کتابی می خوندم به نام بوشیدو: طریقت سامورایی یا روح ژاپنی اثر اینازو نیتوبه؛ کتاب دلچسب و در عین حال مفیدی که با بیانی شیوا و شاعرانه به مفهوم بوشیدو یا فرهنگ سلحشوری و سامورایی ژاپن و ابعاد مختلفش می پردازه، تاثیرش در تاریخ و فرهنگ ژاپن و روحیات مردمش رو بررسی می کنه، و از این منظر مقایسه ای از فرهنگ ژاپن و فرهنگ غرب ارائه میده (مشخصات کتاب رو در اینجا می تونید ببینید).

درباره بوشیدو از مقدمه مترجمین کتاب:

بوشیدو به معنای عام به یک خصوصیت ژاپنی گفته می شود که حداقل قدمت هزار ساله دارد. این لغت در متون قدیمی (…) به طور عام برای تعریف خصوصیات فرد ژاپنی به کار رفته است. اما اصطلاحا بوشیدو در کتاب نیتوبه مظهر سلحشوری و قهرمانی یک طبقه خاص است.

کتاب خوبیه و ارزش خوندن داره، به خصوص اگر به این دست موضوعات علاقه مند باشید. بخش مورد علاقه من از کتاب، جاییه که نویسنده به زیبایی از ساکورا یا شکوفه گیلاس وحشی – نماد ژاپن – گفته و با توصیف شکوفه های گیلاس، روح ژاپن رو توصیف کرده. بخشی از متن کتاب:

«ساکورا در سال های بسیاری، محبوب مردم و نشانه خصوصیت (ملی) ما بود. طبیعت یاماتو (به معنی روح ژاپن) گیاهی رام و ظریف نیست، بلکه از نظر طبیعی گیاهی وحشی است، بومی خاک است، به علت کیفیات غیر منتظره اش می تواند با گل های سرزمین های دیگری هم زیستن کند، اما در اصل خود به خود ریشه در اقلیم ما دارد. اما بومی بودن تنها دلیل احساس عاطفی ما به این گیاه نیست. ظرافت و لطف و زیباییش در حس زیباپرستی ما جای دارد که هیچ گلی دیگر این چنین نیست. نمی توانیم در ستایش اروپاییان از گل سرخ شریک باشیم زیرا آن گل خالی از سادگی گل ماست. و نیز، خارهایی که در زیر زیبایی گل سرخ پنهان است؛ با آن سرسختی که گل به زندگی چسبیده انگار که به مرگ بی میل [است] و از آن ترس دارد و ترجیح می دهد که بر شاخه درخت بپوسد تا از شاخه به زمین بیفتد. رنگ های وسوسه انگیزش و رایحه تندش همه این ویژگی ها با گل ما متفاوتند، که هیچ خنجر و سمی را در پس زیباییش نهفته ندارد، و همیشه با فراخوان طبیعت آماده کوچیدن از زندگی است، رنگش هرگز جذاب نیست، و بوی خوش ملایمش هرگز مشام را آزار نمی دهد. زیبایی رنگ و شکل، به صورت محدودی در ظاهر آن وجود دارد و این زیبایی کیفیت ثابت وجودی آن است. در حالی که بوی خوش فرار است و همچون نفس زندگی اثیری است. به همین دلیل در تمام مراسم مذهبی، کُندر و مُر سهم عمده ای دارند. در فضای معطر چیزی روحانی وجود دارد، زمانی که عطر خوش ساکورا هوای صبحگاهی را به تندی به حرکت در می آورد، همچون خورشید در مسیر گذرگاهش طلوع کرده و نخست جزایر شرق دور را روشن می کند، در آن هنگام کمتر حس و هیجانی در دل شادی آورتر از فرو بردن آن دَم است، نفس کشیدن در روزهای زیبا. (…) ساکورا برای ملت ژاپن گلی چند وجهی است.
پس این گل، که چنین زیبا و ناپایدار است، با وزش باد پژمرده می شود و نفس عطرآگینش به باد می رود و می رود که برای همیشه ناپدید شود، آیا گلی است از روح یاماتو؟ آیا روح ژاپنی آنچنان ظریف و شکننده است؟»

Advertisements

یک پاسخ »

  1. یه سری از جملات جالب این کتاب رو تو وبلاگهای مختلف خونده بودم و تصمیم گرفته بودم که بخرمش. اما خب از اونجایی که حس کتاب خوندن کلا ندارم و این حس بسیار کم یاب تر از حس فیلم دیدنم هست، نخریدمش و فقط به گذاشتن جمله ای از این کتاب در سر در وبلاگم بسنده کردم تا شاید نور ضعیفی باشد از امید به من برای خرید این کتاب. و چراغی برای روشن کردن حس کتاب خوانی در من بعد از سال ها. اما فایده نداشت. مرسی برای روشن کردن این حس در وجودم و مرسی برای معرفی این کتاب با ارزش. حتما میخونمش.

    • آره توجهم به اون جمله قشنگ سر در وبلاگت جلب شده بود.
      خواهش می کنم … با توجه به علائقت مطمئنم از خوندنش پشیمون نمیشی.

  2. رفتم چک کردم اون جمله وبلاگم از یه کتاب دیگه اس با نام: هاگاکوره (راه و رسم سامورايی‌ها) نوشته‌ی ياماموتو چونه‌ تومو ترجمه‌ ی دکتر هاشم رجب‌ زاده. کتابش شامل 108 قانون سامورایی است. اما فکر کنم کتابی که تو معرفی کردی جالب تر باشه و گسترده تر راجع به فرهنگ ژاپن صحبت کرده باشه. در هرحال من همین کتاب بوشیدو که گفتی میخرم.
    نمی دونم چرا به فرهنگ و کلا همه چیز کشورهای آسیای شرقی علاقه دارم. این علاقه از بچگی درونم بوده و هست و نمی دونم از کجا اومده. خیلی دوست دارم اولین سفر خارج کشورم به چین باشه. مخصوصا شانگهای یا هنگ کنگ. بعدش دلم میخواد برم ژاپن. آرزوهایی داریم که نگو.. :دی

    • به این کتابی که اسم بردی هم توی کتاب بوشیدو یه اشاره ای شده. من نخوندمش.
      منم خیلی به چین و ژاپن علاقه دارم. ولی اگه حق انتخاب داشته باشم اول میرم ژاپن بعد چین. آرزوهای دور و دراز هیچ اشکالی نداره خیلی هم خوبه :دی

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s