فیلم Take Shelter، سرپناهی در میانه هجوم فیلم های بی محتوا

استاندارد

این روزا که سینمای جهان مورد هجوم فیلمای کم مایه و پرخرج و سراسر جلوه های ویژه قرار گرفته، دیدن فیلمی مثل Take Shelter یا پناه بگیر یه اتفاق خوشایند و نادره.

این درام مهیج که محصول 2011 آمریکاست و جزو فیلم های مستقل محسوب میشه، داستان مردی به نام کرتیس رو روایت می کنه که در اوهایو با اون طبیعت زیبا و دلباز، زندگی خوب و خوشبختی در کنار همسرش سامانتا و دختر کم شنواش هانا داره؛ تا اینکه شروع می کنه به دیدن رویاهای آخرالزمانی درباره «طوفانی که شبیهش رو تا حالا ندیدین«، و این رویاهای جنون آمیز روند آروم زندگی اش رو زیر و رو می کنه …

با توجه به ضرباهنگ کند و زمان طولانی 2 ساعته و عدم استفاده از عناصر رایج مهیج، فیلم می تونست خیلی راحت به دام کسل کنندگی بیفته، ولی این اتفاق نمی افته و حس تعلیق فیلم بیننده رو تمام مدت درگیر و علاقه مند نگه میداره، به خصوص به این دلیل که تماشاگر هم مثل کرتیس نمی دونه که آیا اون صرفا یه بیمار شیزوفرنیکه و رویاهاش چیزی نیست غیر از توهم (به خصوص با در نظر گرفتن سابقه بیماری روانی خانواده اش)، و یا اینکه واقعا طوفانی در راهه؟ این ماجرای نفس گیر که ما رو هم مثل کرتیس در لبه مرز عقل و جنون گرفتار می کنه، با یه سکانس عالی و شاهکار در پایان فیلم تموم میشه که شاه سکانس فیلمه و نشانه نبوغ کارگردان خوش آتیه اش.

نویسنده و کارگردان کم سن فیلم، جف نیکولز، تا حالا فقط 3 فیلم ساخته که این فیلم دومین فیلمشه، و در هر 3 فیلمش هم از مایکل شانن (بازیگر نقش کرتیس) استفاده کرده. در کنار کارگردانی و فیلم نامه فوق العاده و تصویربرداری تاثیرگذار فیلم، نکته مثبت دیگه اش بازی های عالی بازیگران نقش های اصلیه، بازی زیرپوستی و تنش زای مایکل شانن، و بازی فوق العاده و روان جسیکا چستین در تقش سامانتا که با اینکه ستاره نسبتا نوظهوریه ولی چندین بازی به یاد موندنی و تحسین شده داره، از جمله در فیلم های The Help و درخت زندگی (دو فیلمی که خودم ازش دیدم) و به خاطر فیلم The Help اسکار هم گرفته.

ممکنه تصور بشه که اینم یه فیلم آخرالزمانی دیگه در بین خیل فیلم های اینچنینیه که این روزا حسابی بازار داغی دارن و مد روز هستن، ولی واقعیت اینه که این فیلم با وجود تم آخر الزمانی نوع روایت و روند متفاوت و بدیع و ساده – در عین حال پیچیده ای داره که اونو از باقی فیلم های این دسته متمایز می کنه و از تکرار کلیشه های لوث شده این قبیل فیلم ها هم خودداری می کنه.

واکنش منتقدها هم نسبت به فیلم خیلی مثبت بوده و از اون فیلم هاییه که در کنار تماشاگرپسند بودن جنبه های هنری قوی ای هم داره.

در نهایت باید گفت Take Shelter یه فیلم بی ادعا، کم بودجه و درخشانه که نه تلاش می کنه پیامی رو برسونه نه خودشو درگیر جریان رایج هالیوود می کنه و ثابت می کنه که برای ساختن شاهکار نیازی به هزینه های سرسام آور و ستاره های پولساز نیست، و اینکه » زیبایی در سادگی است.»

Advertisements

یک پاسخ »

  1. بازتاب: آخرین فیلم هایی که دیدم – 1 « آوای ستاره دوردست

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s